طبیعت ایران ما از خشکسالی و غارت بطور جدی به خطر افتاده؛ بیایید بعد از این هر درخت را یک نفر بنامیم

به «جنگلِ مظلوم» خوش آمدید

درخت - از جاودان یاد سیاوش کسرایی

تو قامت بلند تمنايي اي درخت

همواره خفته است در آغوشت آسمان
بالايي اي درخت
دستت پر از ستاره و چشمت پر از بهار
زيبايي اي درخت

وقتي كه باد ها
در برگ هاي در هم تو لانه مي كنند
وقتي كه باد ها
گيسوي سبز فام تو را شانه مي كنند
غوغايي اي درخت
وقتي كه چنگ وحشي باران گشوده است
در بزم سرد او
خنيانگر غمين خوش آوايي اي درخت

در زير پاي تو
اينجا شب است و شب زدگاني كه چشمشان
صبحي نديده است
تو روز را كجا
خورشيد را كجا
در دشت ديده غرق تماشايي اي درخت

چون با هزار رشته تو با جان خاكيان
پيوند مي كني
پروا مكن ز رعد
پروا مكن ز برق كه بر جايي اي درخت

سر بر كش اي رميده كه همچون اميد ما
با مايي اي يگانه و تنهايي اي درخت.

آنچه در زیر می آید بخشی از مطلبی است که امروز در خارج از میهن خواندم و ایران فردا را چنان دیدم که جانم لرزید.

به گفته ی رییس مرکز ملی خشکسالی ایران حدود ۸۴ درسد مساحت این کشور با درجات گوناگونی از خشکسالی مواجه است. ده درسد پهنه ی ایران در معرض خطر خشکسالی شدید قرار دارد. شهروندان ایرانی باید الگوی مصرفی آب* خود را تغییر دهند.

روز جمعه (۲۴ دی / ۱۳ ژانویه) خبرگزاری ایسنا به نقل از شاهرخ فاتح، رییس مرکز ملی خشکسالی و مدیریت بحران سازمان هواشناسی ایران نوشت: «بر اساس شاخص SPEI (سیستم معتبر بینالمللی برای اندازهگیری میزان خشکسالی) دوازده ماهه منتهی به آذرماه، در بسیاری از مناطق کشور خشکسالیهای خفیف تا شدید وجود دارد.»

به گفته فاتح، در بخشهایی از استانهای فارس، اصفهان، چهار محال و بختیاری، یزد، کرمان، سیستان و بلوچستان، هرمزگان، خراسان جنوبی، خراسان رضوی، قم، تهران، البرز، قزوین، مازندران، آذربایجان شرقی و کردستان خشکسالیهای شدید و در برخی نقاط خشکسالیهای بسیار شدید دیده میشود.

در ادامه گزارش ایسنا آمده است: «۳۳ درسد مساحت کشور خشکسالی خفیف، ۴۱ درسد خشکسالی متوسط، ۱۰درسد خشکسالی شدید و دو دهم درسد خشکسالی بسیار شدید دارند.»

فاتح در گفتوگو با این خبرگزاری «خشکسالیهای شدید و بسیار شدید» در بسیاری از نقاطی را که به عنوان منابع تامین آب کشور یا به عنوان مراکز مهم جمعیتی از جمله تهران، البرز و خراسان شمالی شناخته میشوند، نگرانکننده خوانده است.»

* جنگل، حافظ آب و زندگی ست که متأسفانه افتاده به دست مشتی سودجوی بیرحم که به بهانه های مختلف غارتش می کنند، و جالب است که این ویرانگران بیرحم، مدعی کاردانی اند تا هرچه بیشتر شیره بمالند سر مردمی که راحت گول می خورن؛ در حالی که آن ها فقط و فقط برای سود خود، جنگل، حافظ آب و زندگی را به غارت می برند، و متأسفانه "قلمزنانی" نیز در خدمت آن خیانت برای لقمه ای برایشان قلم می تکانند تا غارت و ویرانی را حرکتی ملی و کارساز جلوه دهند! البته آن ها نمی دانند که جنگل ارزشمندتر از آن است که برای سودجویی و زرنگ بازی هاشان ویران و غارت شود. آن ها نمی دانند، یعنی ژرف بینی و توان چنین دریافتی را ندارند که حضور زندگی بخش و شکوهمند جنگل را به هیچ بهانه ای نمی توان اره کرد و نقش بر زمین ساخت. البته عده ای از آنان نمی دانند و نمی خواهند بدانند که هیچ سودی جای حضور بسیار سودمند جنگل انبوه را نمی گیرد. گذشته از دریافت غلط، سود جویی بیرحمانه و رشوه خواری نیز باعث بستن چشم ها شده. بسیاری هم می دانند دارند چه می کنند، ولی برایشان بد و نیکِ آینده ی میهن هیچ اهمیتی ندارد؛ به همین خاطر خیلی آسان ویران می کنند بیرحم؛ بی اندازه بیرحم. و وقتی صدای انسانی آگاه در می آید، از پول های هنگفت باد آورده چماق ساخته نفس کش می طلبند چنان، که تالش زمین را تاسیَن و خالی از آدمیان می بینی! گویی در سرزمین لدو و خورشید نی هفت بند تالشی دیگر برای همیشه خاموش و طبیعت دوستی و حق طلبی فراموش گشته است.*

ای ویرانگران، در گذرگاه پر پیچ تاریخ شرمتان باد!

* و این در حالی است که تالش اصیل برگ سبز و دانه را در آتش نمی اندازد زیرا اعتقاد دارد که در آن زندگی نهفته است.

به آسانی سپند من نکرد ایجاد خاکستر - تپیدم، ناله کردم، سوختم، کین نقش بربستم(بیدل جان دهلوی)1...